Egypt

Farin til Egyptalands og ákvað að búa til nýtt, aðskilið blogg á meðan ég er þar. Það er allt á Ensku (Eins og þetta hér var einhverntíman í byrjun)

Tékkið á því:

http://thelonelygoat.weebly.com/

While My Guitar Gently Weeps – The Beatles

I look at you all see the love there that’s sleeping
While my guitar gently weeps
I look at the floor and I see it need sweeping
Still my guitar gently weeps

I don’t know why nobody told you
how to unfold you love
I don’t know how someone controlled you
they bought and sold you

I look at the world and I notice it’s turning
While my guitar gently weeps
With every mistake we must surely be learning
Still my guitar gently weeps

I don’t know how you were diverted
you were perverted too
I don’t know how you were inverted
no one alerted you

I look at you all see the love there that’s sleeping
While my guitar gently weeps
I look at you all
Still my guitar gently weeps

Komdu kisa mín, kló er falleg þín..

..she’s such a good reporter..

Sit á Húsavík, inni á skrifstofu fréttablaðins Skarps og er að taka mér pásu frá því að skrifa niður viðtal við Thor Vilhjálmsson.

Það eru Mærudagar í gangi, það er steikjandi hiti (allavega miðað við Ísland) og ég hreinlega neeeyðist til að fara niður í bæ á eftir til að vera úti í sólinni, taka myndir af hátíðahöldunum fyrir blaðið og jafnvel fá mér svona eins og einn bjór til að kæla mig niður Þetta er býsna ljúft starf.

Þeir eru nú stórundarlegir þessir Húsvíkingar. Mæra þýðir nammi, vissuð þið það? Þetta er eitthvað undarlegt tungumál sem þeir tala hérna. …Og ég held að ég sé að smitast. Amma minntist á það um daginn að ég væri farin að bera fram einstök orð með norðlenskum hreim, now isn’t that something to think about? En mamma ætti sjálfsagt að verða glöð ef að ég kem heim til Danmerkur og er farin að tala átthagamál hennar, hehe.

Ég verð nú samt að segja að ég er býsna hrifin af Húsavík. Þetta er agalega huggulegur bær. Ég er búin að vera hérna í rétt tæpa viku og nú þegar er heill hellingur fólks farinn að heilsa mér út á götu. Það sakar ekki heldur að vera að vinna sem blaðamaður. Maður hefur alltaf afsökun til að ganga upp að bláókunnugu fólki og byrja að spjalla við það Tók í hendina á Ingbjörgu Sólrúnu um daginn, spjallaði við sænska sendiherrann um búninginn sem hún var í og átti langar og undarlegar samræður við Thor Vilhjálmsson rithöfund. Á þær sem betur fer á diktafóni, annars hefði ég ekki getað munað helminginn af því sem maðurinn var að segja. Hann talaði í einhvern hálftíma um forfeður langt aftur í aldir og staði sem ég hef aldrei heyrt um, en hann var helvíti skemmtilegur og hress kallinn.

Þess fyrir utan hefur maður alltaf afsökun fyrir því að byrja að spjalla við myndarlega drengi… “Afsakið, ég er hérna frá lokal blaðinu Skarpi…” Works like a charm, haha. Þar að auki spillir það ekki fyrir að ef að er ball á svæðinu og ég ákveð að skrifa um það, þá mæti ég bara á staðinn, segist vera frá Skarpi og ég ætli að skrifa grein, og þá fæ ég frítt inn

Svo er bærinn líka fullur af útlendingum, bæði túristum og ungu fólki sem er að vinna í kring um hvalaskoðunina. Er búin að kynnast nokkrum þeirra og þetta er mjög nice fólk. Maður rekst alltaf á þau ef maður fer á pubbinn Gamla Bauk (skondið nafn, ég veit). Baukurinn er neflinlega alveg við höfnina, á móti hvalaskoðuninni, svo maður getur bara sest niður á sólríkum degi og virt fyrir sér allt fólkið sem er að rölta þar um, útlendinga og íslendinga. Hugsa að ég hafi aldrei rekist á samfélag sem er svona multikulturelt en samt svona lítið.

Anywho, er bara að gefa svona smá update á ferðum mínum og gjörðum. Ég verð á íslandi í einhvern tíma, svo ef einhver finnur skyndilega hjá sér óstjórnlega löngun til að hitta hina fögru og dásamlegu mig, þá hringið eða komið við á Húsavík. Mæli með bænum

Ciao í bili

Have you seen my baby?

..er lag, bara til að taka það fram. Ég er ekki orðin mamma, og ég er ekki búin að týna barni.

Hiiiinsvegar….

Er ég orðin móðursystir!!!

Dísa búin að vera ólétt í það sem mér er búið að finnast laaangur tími, og hún eignaðist litla stúlku á sunnudagskvöldið. Ég mamma og pabbi keyrðum til Kaupmannahafnar daginn eftir til að sjá litla krílið.

Það voru búnar að vera miklar umræður um það hvort þetta yrði strákur eða stelpa. Ég og pabbi vorum þau einu sem héldum (allavega upphátt, mjög upphátt) að þetta væri stelpa, og viti menn… Við höfðum að sjálfsögðu rétt fyrir okkur, hehe.

Ok, ég er ekki að skrifa meira núna, þetta var bara fréttainnskot. Ég er að læra fyrir sálfræðipróf (þrátt fyrir augljós tengsl við sálfræðing, þá hata ég fagið (aðallega reyndar vegna þess að kennarinn minn er rússnenskur hálfviti sem lítur út eins og hrægammur (ég vil taka það fram að ég hef ekkert á móti rússnensku fólki. Það vill bara svo til að þessi tiltekni rússi er fífl (sem lítur út eins og hrægammur)))) <- Ú! fjórir svigar!!!
Anywho, ég er farin að horfa á Stargate Atlantis..

….

ööö..

… Ég meina, læra fyrir sálfræðipróf

….

..og sømanden sejlede fra havn til havn, til sidst hun glemte hans navn..

Það er 10 apríl og klukkan er 10 mínútur yfir 12 á miðnætti að dönskum tíma, eða öllu heldur, nákvæm tímasetning á fæðingu minni. Já, ég er 21 árs í dag, takk fyrir takk, og ég er að fara í próf á morgun, svo þetta blogg verður ekki langt. Vil bara sýna fram á að ég sé á lífi

En nú skal ég segja ykkur nokkuð eins mikið út í hött og hægt er að fara út í hött.

Þannig er málum háttað hérna í þessu dásamlega danska menntakerfi að ég þarf að taka með mér prentara í próf

…!

Prentara!

Já, ég þarf að burðast með risastórt kassalaga flykki sem, vegna þunga síns, teygir handleggi mína niður að jörðu svo ég líkist helst órangútanapa. Er ég ein um að þykja þetta fáránlegt? Ef maður getur ekki reddað prentara, þá neyðist maður til að skrifa 2 og hálfrar blaðsíðna handskrifaða ritgerð. Þeas., 2 og hálf á tölvu, sem er að sjálfsögðu lengra þegar það er handskrifað, og það er ekki einu sinni leyfilegt að taka með sér usb lykil og fá að prenta út hjá einhverjum öðrum. Ég endurtek: Er ég nokkuð ein um að finnast þetta svo fáránlegt að það liggur við að það krefjist blóðugra mótmæla fyrir framan Folketinget?!

Ó, eitt enn. Ég er nýbúin að horfa á myndina sem þessi illi hollenski rasistadöjöfull bjó til og vér erum eigi sáttir. Vér viljum bara gera skoðun vora ljósa… Vér hötum hann. Jihad á Hollendinginn, og Jihad á Piu Kærsgaard, þeirri bölvaðri DF drós sem (kemur ekki á óvart) elskaði að sjálfsögðu myndina. Maðurinn gerir engan greinarmun á múslima og terrorista.

Að vera arabi er ekki það sama og að vera múslimi.

Að vera múslimi er ekki það sama og að vera islamisti

Að vera islamisti er ekki það sama og að vera hryðjuverkamaður

Arabar eru ekki allir hryðjuverkamenn

Æi, ok, ekki hlusta á mig. Ég er orðin þreytt, og það kæmi ekki á óvart að ég væri að verða elliær ef marka má það magn af gráum hárum sem birst hafa á höfði mér síðan ég var 19 (ekki lygi, ég er búin að finna 11 í allt, en ég slít þau alltaf út jafnóðum til að halda blekkingunni uppi, hehe).

Annað athyglisvert, en ekki nennandi að skrifa fullum orðum:

• Fjóla hefur eignast nýjan vinahóp sem eru allir kristnir undólingar (ég veit, nokkuð fyndið þetta)
• Fjölskylda Fjólu óttast að hún muni kynnast dreng frá Indre Mission sem tekst að snúa henni til kristni. Fjóla mun giftast þessum dreng og þar með snúa baki við fjölskyldunni sinni til að fara að búa einangruð úti í skógi með hinum illa kristna manni sem tók hana. Hún mun aldrei sjá þau aftur, og það verður enginn eftir til að hlæja með/að Dísu
• ….gjörla..

Anywho, mér finnst það ólíklegt að einhver kannist við þetta brot úr frábæru dönsku lagi sem stendur hérna efst, svo ég segi að það sé Kim Larsen og eigi meir (fyrr en í næsta bloggi).

Góða nótt og sendið mér góðar hugsanir í dag og á morgun svo ég komist í gegn um þessi próf (ekkert hættulegt reyndar. Þetta eru bara æfingarpróf fyrir “the real deal”)

Orð dagsins:

Vikuaugnablik..

Fjólur eru fegurstar allra blóma

..Nei, þetta er ekki egótrip, þessi setning er ætluð ömmu minni. Árið 2007 er ekki ár þessarar fjölskyldu.

Mér hefur oft fundist það mildlega kjánalegt að skrifa um alvarlega hluti á bloggið sitt. Ég er ekkert að dæma, ég lít ekki niður á neinn sem gerir slíkt, fólk verður að hafa sína miðla til að hleypa hlutunum út. Mér hefur bara aldrei fundist það neitt sérstaklega ég, en nú tek ég allar þær óorðuðu hugsanir til baka, því það er nákvæmlega það sem ég er að fara að gera.

Hörmungar ársins 2007 byrjuðu þegar Þórður frændi lenti í slysinu í sundlauginni þrem dögum fyrir 16 ára afmælið sitt. Fimm mánuðir líða þar sem hann liggur í dái og öll fjölskyldan sveiflast milli vonar og ótta, bókstaflega. Svo lýkur því eins skyndilega og það gerðist upphaflega. Ég fer ekki nánar út í málið, ég fæ það ekki af mér. Ég var nýbúin að rífa mig upp úr sorginni og búin að ákveða að ég megnaði ekki að falla ofan í þá gryfju aftur þegar ég fékk fréttir um það að amma mín væri dauðvona. Enn og aftur sit ég í Danmörku meðan ég missi einhvern sem ég elska án þess að geta nokkuð aðhafst, ég fæ ekki einu sinni tækifæri til að kveðja, og nú er hún farin.

Þrátt fyrir að Fjóla amma hafi verið veik í þónokkurn tíma, þá get ég ekki að því gert að mér fannst innst inni, gegn öllum náttúrulögmálum, að hún væri eilíf, algjörlega ómissandi hluti af landslaginu í Skagafirði. Það síðara var þó rétt. Þetta er kannski óhuggulega léleg klisja, en Skagafjörður er óneitanlega mikið fátækari eftir að Fjóla ljósa hvarf af sjónarsviði hans. Ég hugsa að ef Drangey ákvæði skyndilega að gufa upp fyndist mér það minni missir fyrir umhverfið en það sem núna hefur gerst.

Ég var nefnd eftir ömmu minni og það eru margir sem hafa sagt að það sé meira líkt með okkur en nafnið eitt. Við gátum verið óþolinmóðar við hvora aðra, og mér skilst að við höfum einfaldlega verið of líkar. Ég er ekki viss um að ég myndi lifa af að vera of lengi í sama herbergi og ég sjálf, ég yrði vitskert. Amma var mikil hetja að þola mig

Ég get ekki gert annað en að kalla mig heppna yfir að hafa erft eiginleika frá ömmu Fjólu. Hún var ákveðin og sjálfstæð og sterk og ef einhver segir við mig að ég líkist henni er ekki annað hægt en að verða stolt.

Ég elskaði ömmu mína afar, afar heitt og það er margt sem ég missti þegar hún dó.

Ég á eina mynd sem er mín uppáhalds mynd af henni. Hún kom til Kaupmannahafnar þegar ég fæddist og á þessari svart-hvítu mynd situr hún með svo fallegt bros á vör og í fanginu á henni liggur nýfædd Fjóla róleg og með lokuð augu eins og ekkert í heiminum geti komið fyrir hana, enda hafa hendurnar hennar Fjólu ömmu hafa haldið á mörgum börnum Það hefur sjálfsagt ekki verið til öruggari staður fyrir nýfætt ungabarn, og þetta tiltekna barn ber nafnið hennar og á eftir að líkjast ömmu sinni mikið þegar hún vex úr grasi. Ég gæti ekki verið ánægðari með það að heita Fjóla

Ég samdi lag um Fjólu ömmu. Venjulega myndi ég ekki deila svona löguðu með neinum, allra síst á blogginu mínu, en á einhvern óútskýranlegan hátt langar mig samt að skrifa það hérna inn. Þar sem það er um ömmu mína, þá verðið þið annaðhvort að sleppa því að lesa það, eða einfaldlega að umbera kjánaleikann í því.

Fjólur eru fegurstar allra blóma.

Brosa mót sólu svo undurbjartar.

Þær sýna sinn dugnað, og kraftinn sem lifir í þeim

er þær brjótast upp um urðina og líta þennan heim.

En allt tekur enda, og veturinn kemur um síðir

og Fjólan hún kveður og hneigir sinn haus.

Ég gleymi þó aldrei þeirri gleði er hún færði með sér

og ég veit að að ári mun Fjólan aftur brosa við mér.

…with no loving in our souls and no money in our coats…

Ah, já, þá sný ég loksins aftur til að blogga. Er nú reyndar orðið svo langt síðan ég gerði nokkuð inni á þessari síðu svo ég er alveg eins að búast við því að allir séu löngu hættir að koma hingað inn og að þetta blogg eigi ekki eftir að fá nokkra svörun..En, well, við sjáum til.

Fyrsta mál á dagskrá er MÝS!!!

Ójá, mýs. Það eru alltaf einhverjir pínulitlir sætir músarungar að villast hingað inn í húsið af kjánaskap sínum, og ég verð alltaf svo sorgmædd þegar ég sé þá því þeir þurfa því miður að deyja..! Þær eyðileggja svo mikið, mýsnar, ef ekkert er gert til að koma þeim í burtu. Alltaf er reynt að opna einhverjar hurðir og glugga nálægt þar sem þær sáust síðast til að við neyðumst ekki til að setja upp músagildru, en alltaf endar það með því.

Um daginn vaknaði ég á sunnudagsmorgni með mjög aktíva timburmenn sem söguðu og hömruðu all harkalega inni í höfði mér. Þegar sjónin var aðeins farin að byrja að komast í fókus, þá brá mér heldur í brún. Tvær litlar mýs voru í danskapphlaupi á gólfinu mínu. Ég get svo svarið að þær voru að dansa, eða því halda timburmennirnir allavega fram. Þeir voru miklu líflegri en ég á þeirri stundu. Allavega, ég varð mjög sorgmædd því ég vissi að þær myndu enda með að deyja með “SNAPP!”i, svo ég var ekkert að upplýsa foreldra mína um veru þeirra alveg strax. Maður getur alltaf í barnaskap sínum fengið að vona aðeins að allt endi vel, ekki satt? En nei, þær þrjóskuðust við og ég neyddist til að koma upp um dvalarstað þeirra. (Hljómar eins og ég sé að skýla gyðingum frá útrýmingarbúðum) Svo það var sett gildra inn í herbergið mitt (sem pabbi var mjög hræddur um að ég myndi stíga á… Hann hefur greinilega ekki mikið álit á viti mínu og varkárni) og einn góðan veðurdag var lítil líflaus mús klemmd í henni. Hinni músinni heyrði ég ekki aftur frá, og ég vona innilega að hún hafi haft það góða vit að forða sér með sorg í hjarta þegar vinkona/vinur/systir/bróðir/maki hennar tapaði lífinu á svo grimmilegan hátt. Það afkáralega við þetta er að það er enginn í fjölskyldunni hér sem hefur hjarta í sér til að horfa upp á dána mús og fjarlægja hana, svo greyið Jón Ægir hefur fengið það leiðinlega hlutverk. Ég get ekki einu sinni sett upp gildruna því ég veit hvað hún gerir. Ef einhver reynir að fá mig til þess, þá segi ég bara að ég vilji frekar leyfa þeim að naga í sundur gítarinn minn en að myrða þær með köldu blóði. En þessi litlu grey halda áfram að koma til að flýja vetrarkuldann sem er að nálgast og einmitt núna er einn sá minnsti múslingur sem ég hef séð hingað til á sveimi um húsið. Ég mætti honum um daginn þegar ég kom heim úr skólanum þar sem hann var að villast um á borðstofuborðinu. Hann fraus eitt andartak og horfði á mig skelkuðum augum og reyndi svo að skríða í felur undir kaffihettunni. Ég gerði mitt besta til að fanga hann lifandi svo ég gæti sleppt honum út en hann slapp í burtu og er núna einhversstaðar inni í veggjunum.

En nóg um sorgleg músarmorð. Næsta mál á dagskrá er Flutningur til Nakskov.

Ég er semsagt búin að fá kollegíherbergi í bænum þar sem ég geng í skóla, Nakskov (sem, áhugavert nokk, er sá bær í Danmörku þar sem er mest hassneysla meðal unglinga miðað við höfðatölu, eftir því sem mér skilst). Ég er búin að vera að vesenast á flóamörkuðum með foreldrunum til að finna ódýrt dót í búið. Við enduðum á því að kaupa allt hjá gömlum hjónum sem við könnumst við. Gerðum samning við þau um að við myndum bara versla við þau, svo við fáum að safna öllu smám saman, gerum upp við þau þegar við erum komin með allt sem við þurfum og svo keyra þau öllu saman heim að dyrum. Hingað til er ég komin með nýlegt 28″ sjónvarp í fullkomnu ástandi, ónotað rúm með gæðadýnu, sjónvarpsborð, náttborð, sófaborð, stóla, potta, pönnur, ótrúlega fallegt, gult leirtau, ristavél og allskonar eldhúsáhöld, hárþurrku, kokteilblandara og ég á enn eftir að finna fleiri hluti, og við erum hérna að tala um að þetta eigi allt eftir að kosta um 10.000 krónur íslenskar! Það kalla ég eiginlega bara ekki slæmt, sérstaklega fínindis sjónvarp á um 2000 kall En það fer semsagt að koma að því að ég flytji, og þá sjáum við til með það hvort Fjóla fari nú að taka sig saman og verði dugleg við að elda og þvo þvott.. Ég heyri í fjarlægðinni hlátrasköllin og finn efasemdina stafa frá ykkur eins og hræðilega, græna geislavirkni, en hafið ykkur hæg. Það fær enginn að gagnrýna mitt framtíðarheimili (verður það allavega næstu 9 mánuði eða svo) fyrr en sú/sá hin/n sama/sami komi í heimsókn og sjái það sjálf/ur hvernig þetta lítur út. Allir eru velkomir, og ég vil benda á að PLEISIÐ er í göngufæri við DOWN TOWN þessarar syndsamlegu borgar

Ok, ég nenni ekki meiru. Mér finnst ég vera búin að bæta það nokkuð vel upp hvað ég er búin að vera doven við þetta bloggstúss. Ég ætla ekki að fara að lofa neinu um framtíðina samt því hún lítur býsna hektísk út og ég er ekki að sjá fram á að ég eigi eftir að hafa ótakmarkaðan tíma á mínum höndum.

Bitinn úr laginu í dag er frá einu af mínum allramestu uppáhöldum. Ég er nokkuð viss um að ég þurfi ekki að bíða lengi eftir svari, allir eiga að þekkja þetta lag, annars eruð þið ondubörn.

Drulla, Tónlist og Hellidembur: Hróarskelduferðin í ár!

Aaaaalriiight!

Þá er maður kominn heim af Hróarskeldu, með kvef og enga rödd lengur (sem fær fjölskyldu mína til að hvetja mig í að tala sem minnst) en samt með bros á haugdrullugu andliti.

Það var nú svolítið ljúfsárt að koma heim. Það var reyndar ekki slæmt að þurfa ekki lengur að vaða drullu og nýsköpuð stöðuvötn og reyna að passa að það flæddi ekki upp yfir röndina á stígvélunum, og komast loksins í sturtu og að leggjast í mjúkt og hreint rúm með alvöru sæng og sængurfötum, og að fyrsta sýnin á morgnana væri ekki skuggi af stórum og feitum morðsnigli komnum hálfa leiðina upp innra tjaldið, og að þurfa ekki að ganga óravegalengd til að geta fengið annan mat en eitrað kebab og að komast ekki á alvöru klósett, og að þurfa ekki lengur að sætta sig við það að það var ekkert hægt að gera við því að vera holdvotur inn að beinmerg (sem olli heiftarlegu kvefi í mínu tilfelli), en samt sem áður, þrátt fyrir allt þetta, þá hefði ég alveg getað verið lengur. Það er það sem skemmtilegt fólk, góð tónlist og góður andi í tjaldbúðunum getur gert, aaaalveg sama hversu mikið aðstæðurnar hóta að gera allt sem þær geta til að þú gefist upp og haldir heim á leið

Allur þessi hluti af Danmörku breyttist nánast í eitt stórt stöðuvatn og þetta var blautasta Hróarskelda allra tíma. Við lásum það í blaðinu sem er selt þarna að mesta regnið sem áður hafði komið á Hróarskeldu var 1997 þegar rigndi 44 millimetrum.. Í ár rigndi 100 millimetrum!

Við vorum á einu besta svæðinu, sama stað og í fyrra, með sömu sírenuvælandi nágranna. Jú, það komu pollar og drulla inn í öll fortjöld, og jú, við urðum að kaupa 12 risapoka af sagi til að dreifa yfir jörðina svo hægt væri að ganga um þarna, en það var ekkert miðað við miðjusvæðið. Þar var frekar hæpið að ganga um án þess að vatn og drulla flæddi ofan í stígvélin og tjöldin lágu ofan í rúmu hálfs meters háu stöðuvatni. Enda voru líka einhver þúsund manns sem gáfust upp og fóru heim. Aðrir héldu sér með hörku og gerðu eitt af því fáa sem var mögulegt í stöðunni: Keyptu sér gúmmíbát og flutu um með bjór og sígó í hönd.

En Aaaah, tónleikarnir! My Chemical Romance voru æðislegir, Björk var Viiirkilega góð, Flaming Lips voru með frábært show og góð lög, og Muse… já, Muse er ástæðan fyrir því að röddin mín hvarf endanlega og algjörlega. Red Hot Chilipeppers á hinn bóginn voru eiginlega bara það sorglegasta sem ég hef séð. Það lá við að þeir syngju mann í svefn og það var ekki ein einasta manneskja sem fór ánægð af þeim tónleikum.

En við vorum með góðar búðir. Það var endalaust góður stemmari og þó að við höfum haft KRing þarna þá var hann bara helvíti fínn líka. hih (Þetta eru uppeldisáhrif frá Jóhanni frænda. Núna bíð ég með spenningi eftir því að hann hringi og spyrji hvort ég hafi ekki öruglega fellt hann í drulluna við hvert tækifæri sem bauðst)

Fólkið kom reyndar fyrst á miðvikudaginn. Ég, Dísa, Gunni og Addi Snorra fórum á laugardagskvöldið til að standa í röð því það voru svo bilað margir sem ætluðu að gera það að annars hefðum við aldrei fengið stað til að tjalda. Við héldum auðvitað að þetta myndi bara vera stemmari, tókum stóla með okkur, og bjór og vorum að sjá fram á að geta bara setið og sötrað á meðan við biðum.

…okkur skjátlaðist.

Klukkan 12 á miðnætti var farið að hleypa fólki í röð til að fá armband, en ekki hinsvegar til að fara inn á svæði, nixen. Það var til að komast inn í hólf þar sem maður átti svo aftur að bíða…! Er ég ein um að finnast það undó? Svo átti að opna fyrir fólkinu inn á svæðið sjálft klukkan 8 um morguninn. Nú, við fórum auðvitað í röðina og það finnst bara eitt orð til að lýsa því: Það var hrein Martröð og það var allavega ekki hægt að flokka þetta sem röð, meira svona einhverskonar brjálæðislegt kaos sem minnir meira á uppþot á geðveikrahæli sem maður sér í bíómyndum. Fólk tróðst og ýtti og gargaði og maður var alltaf að hrasa um óopnaða bjóra og tjöld og svefnpoka og ýmislegt undarlegt dót sem fólk hafði misst í brjálæðinu. Við ætluðum aldrei að komast í gegn því við vorum með kerru með öllu dótinu á og fólk var alltaf að troða sér framhjá okkur. Ég endaði á að týna hinum og komst í gegn á undan þeim, eða kannski svona 5:30 um morguninn. 5 OG HÁLFUR TÍMI Í “RÖД OG EKKI SÉNS AÐ KOMAST Á KLÓSETTIÐ!! Það var ekki einu sinni hægt að fara upp að einhverri girðingu því það var troðið út í öll horn. Ég beið eftir hinum þegar ég kom inn í hólfið og klukkan 15 mín yfir 6 var hólfið orðið fullt svo mannfjöldinn sparkaði niður girðingunni og óð inn á svæðið. Ég hljóp af stað á tjaldsvæðið okkar til að reyna að passa það og svo komu þau þrjú um hálf 7 leytið.

Ég geri þetta aldrei aftur, þetta var of traumatizing, hehe.

En guð, ég er búin að skrifa svo mikið. Örugglega lengsta blogg sem ég hef nokkurntíman skrifað, og sleppti samt helling, hehe. Lýk þessu á því að vitna í lagatexta sem lýsir Keldunni í ár kannski á einhvern hátt

Þið megið endilega giska, en ég gef samt góða vísbendingu: Þeir spiluðu á blautustu Hróarskeldunni

Train is running around in my brains.
Rain is flowing around in my veins.
Tears are running down my face,
For the last stupid song.

Ég er viss um að það verður betra veður á næsta ári. Það getur allavega ekki orðið verra en var núna, so you better come!. Ég er allavega að treysta á Silju og Sóleyju og Gunni gerði samning við mig um að við færum aftur saman 2008

..little sister don’t you do what your big sister done..

Það rignir niður tonnum af vatni og vindurinn er að loka leiðum yfir brýr og hraðbrautir. Ingó átti til dæmis að vera kominn heim úr vinnunni um 5-leytið, en hann situr fastur vegna þess að það er búið að loka einni brú út af tjaldvagni sem fauk og öll umferðin streymir yfir eina litla brú sem er ennþá opin sem betur fer. Hann ætlaði að hringja þegar hann kæmi yfir en við erum ennþá ekkert búin að heyra í honum, bara svona til að gefa dæmi um þetta veður. Þess fyrir utan erum við að bíða með eftirvæntingu eftir að stráþakið fari að fjúka í burtu og rigningin fari að færa sig hérna inn til okkar.

En að öðrum fréttum sem eru ekki síður sjokkerandi og fáir eiga sjálfsagt eftir að trúa:

Ég fékk 10 í munnlegu stærðfræðiprófi!!

Áður en einhverjir fá hjartaáfall, þá verð ég að segja að 10 er ekki hæsta einkunn, heldur næsthæsta. Fyrir ofan hana er 12. Ooooog ég get ekki talað um einkunnir án þess að sýna aðeins af pirringi mínum út í danska menntamálaráðuneytið. Eins og þið etv. vitið, þá var gamla danska einkunnakerfið muy asnalegt. Þeir hinsvegar ákvaðu að breyta því þar sem það var of óskiljanlegt á alþjóðavettvangi. (DUH!) Svo snillingarnir suðu saman nýtt einkunnakerfi sem er á þessa leið:

• -0,3 (þýðir það að þú sért orðinn heimskari en þú varst þegar þú byrjaðir á náminu ef þér tekst að fá mínustölu??)

• 0,0

• 2 (náð)

• 4

• 7

• 10

• 12

Ok, er ég nokkuð ein um að finnast þetta út í hött? Og eginlega verður maður svoldið ringlaður þegar maður hugsar út í það að kerfinu var breytt svo það yrði skiljanlegra

Anywho, hverjum er ekki sama um það? ég fékk 10 í munnlegri stærðfræði á þessu kerfi, svo ég ætti kannski að hætta að kvarta héðan í frá.

Svo er það Hróarskelda. Mér er farið að sýnast það að að öllum líkindum fari ég að neyðast til að fjárfesta í gúmmístígvélum. Það er búið að rigna svo mikið undanfarið að ég held ég geti ekki lengur vonast eftir veðri eins og var í fyrra. Og það sem meira er, við erum ekki búin að kaupa okkur pavillon ennþá. Virðist vera uppselt allsstaðar, svo kannski höfum við ekki einu sinni neitt til að sitja undir í rigningunni. Við eigum eftir að fara á taugum, geðbilast út af dropunum sem falla endalaust á ennin á okkur (svona eins og vatnspíningaraðferðin sjáiði til) og endum á því að ræða það hver sé ekki ómissandi, og svo borðum við hann/hana. (Þó að líkurnar séu stærri á því að það verði “hann” þar sem eru svo fáar stelpur þarna)

Ok, ég veit ekki alveg hvað er að gerast í höfðinu á mér núna. Ykkar vegna ætla ég að hætta

Svarið mér samt hvaða lag er í titlinum og hver syngur. Det er en klassiker!!